Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία

Του Χρήστου Γιανναρά (απ' το ιστολόγιό του)

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Έλληνας ή ό,τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Οταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο!

Ομιλία που εκφωνήθηκε στη 2η Συνάντηση για τη Μετάφραση (Παρασκευή 31 Μαΐου, 2013, Στοά του Βιβλίου).

The Art of Translation: Something New, Something Old

By Dennis Abrams

One of the most talked about books of the season has been Herman Koch’s The Dinner. Just a couple of weeks ago, Publishing Perspectives‘ Edward Nawotka looked at the book, its reviews (both positive and negative), and raised the question of whether a translated work can be too “foreign” or in this case specifically too “Dutch” in its attitudes and mindset to reach an American audience.

But how does the translator see this question? What do they see as their role in translating not just the words of the book but the entire foreign culture those words represent? In the Los Angeles Review of Books, Claire Cameron interviewed Sam Garrett, who translated The Dinner from its original Dutch into English. Some highlights:

Are there things you try to avoid?

I try to avoid pre-chewing the reader’s food for them. If absolutely necessary, it’s useful to be able to clarify specific cultural elements without intruding too much. But if it’s not necessary, I try to leave well enough alone. Maybe I’m naïve, but I like to think that foreign elements in a text may educate those readers who are willing to think about them, who haven’t lost their sense of wonder.

Pink Floyd’s David Gilmour Sings Shakespeare’s Sonnet 18

In 2001 or 2002, guitarist and singer David Gilmour of Pink Floyd recorded a musical interpretation of William Shakespeare’s “Sonnet 18″ at his home studio aboard the historic, 90-foot houseboat the Astoria. This video of Gilmour singing the sonnet was released as an extra on the 2002 DVD David Gilmour in Concert, but the song itself is connected with When Love Speaks, a 2002 benefit album for London’s Royal Academy for the Dramatic Arts.

Translating or transcending

Translation creates empathy and understanding between cultures, but only when we are ready to acknowledge and value the differences.

by Mariam Karim-Ahlawat

Creating space for an understanding of the Other.

We are a polyglot nation, and we have knowledge of at least two languages: we have a mother tongue and a language in which we have been educated at school and college, which is often different from the mother tongue. Often this second is English. Every language you learn has its own sensibilities and its own idiom. It has its own registers, value systems, class distinctions and levels of the acceptable and the unacceptable. Each language that we know sensitises us differently to different things, and develops in us different personalities with different sensibilities.

Babel No More: The Search for the World's Most Extraordinary Language Learners

In Babel No More, Michael Erard, “a monolingual with benefits”, sets out on a quest to meet language superlearners and make sense of their mental powers. On the way he uncovers the secrets of historical figures like the nineteenth-century Italian cardinal Joseph Mezzofanti, who was said to speak seventy-two languages, as well as those of living language-superlearners such as Alexander Arguelles, a modern-day polyglot who knows dozens of languages and shows Erard the tricks of the trade to give him a dark glimpse into the life of obsessive language acquisition. With his ambitious examination of what language is, where it lives in the brain, and the cultural implications of polyglots’ pursuits, Erard explores the upper limits of our ability to learn and use languages and illuminates the intellectual potential in everyone. How do some people escape the curse of Babel—and what might the gods have demanded of them in return?

Babelnomore.com